Nocna zmiana

Zbiór ukazał się tuż po „Lśnieniu”, wydanym przez Doubleday w 1977 roku. Była to piąta opublikowana książka Kinga, jeśli liczyć „Rage”, wydaną pod pseudonimem Richard Bachman. Większość opowiadań miała już za sobą druk w prasie: dziewięć ukazało się w latach 1970–1975 w magazynie „Cavalier”, inne w „Penthousie”, „Cosmopolitanie”, „Gallery”, „Ubris” i „Maine Magazine”.

Przy kompletowaniu tomu King chciał usunąć z niego „Szarą materię” i zastąpić ją opowiadaniem „Suffer the Little Children” z 1972 roku. Ustąpił jednak redaktorowi Billowi Thompsonowi, który postanowił zachować „Szarą materię”. „Suffer the Little Children” trafiło w końcu do zbioru „Nightmares & Dreamscapes” z 1993 roku.

We wstępie John D. MacDonald, jeden z ulubionych pisarzy Kinga, pisze, że trzydziestoletni King jest pisarzem o wiele lepszym, niż on sam był w wieku trzydziestu czy czterdziestu lat, i przyznaje, że ma prawo trochę go za to nienawidzić. Zapewnia, że zupełnie go nie obchodzi, jaką dziedzinę King sobie wybiera. To, że autor lubi obecnie pisać o upiorach, czarach i czymś pełzającym w piwnicy, uważa za najmniej interesujący fakt, jaki można o nim powiedzieć. Przewiduje też, że King nie ograniczy się do obszaru, który akurat tak go zajmuje. Część opowiadań łączy się z innymi książkami autora: „Dola Jerusalem” została rozwinięta w powieść „Miasteczko Salem”, a wątek „Nocnego przypływu” King wykorzystał w „Bastionie”.

W 1979 roku „Nocna zmiana” była nominowana do Nagrody Locusa i do World Fantasy Award w kategorii najlepszego zbioru, a w 1980 roku zdobyła w tej kategorii Balrog Award. Po jej wydaniu, przy rosnącej popularności Kinga i po sukcesie „Carrie” Briana De Palmy z 1976 roku, o zgodę na ekranizację opowiadań zaczęli prosić studenci kręcący filmy. King wprowadził wtedy zasadę „Dollar Deal”, pozwalającą im nakręcić adaptację za jednego dolara. W latach 80. producent Milton Subotsky kupił prawa do sześciu opowiadań ze zbioru, ale planowany serial antologiczny nie powstał z powodu konfliktów z działami Standards and Practices stacji telewizyjnych. Kinowe adaptacje to m.in. ekranizacja „Dzieci kukurydzy” w reżyserii Fritza Kierscha (1984), „Oko kota” Lewisa Teague’a (1985), wyreżyserowane przez samego Kinga „Maksymalne przyspieszenie” (1986), ekranizacja „Magla” w reżyserii Tobe’a Hoopera (1995) i „The Boogeyman” Roba Savage’a (2023).