Carrie

Na początku lat 70. King mieszkał z żoną Tabithą i dwójką dzieci w przyczepie w Hermon w stanie Maine. Uczył angielskiego w Hampden Academy i pisał opowiadania do magazynów dla mężczyzn, takich jak „Cavalier”. Tam właśnie miała trafić „Carrie” jako opowiadanie, napisane po tym, jak znajomy zasugerował mu historię z kobiecą bohaterką. Punktem wyjścia była wyobrażona scena pierwszej miesiączki pod prysznicem oraz artykuł o telekinezie w magazynie „Life”.

Po trzech stronach King wyrzucił rękopis, bo pisząc o doświadczeniu dziewczyny, czuł się niepewnie. Następnego dnia Tabitha wyjęła kartki z kosza i przekonała go, żeby pisał dalej. Postać Carrie oparł na dwóch dziewczynach ze swojej szkoły: jedna była dręczona z powodu biedy, druga pochodziła z bardzo religijnej rodziny. Pierwsza wersja liczyła 98 stron. W grudniu 1972 roku King zaczął przerabiać ją na powieść i dopisał fikcyjne dokumenty w stylu pism takich jak „Esquire” czy „Reader’s Digest”. Po przyjęciu tekstu przez Doubleday poprawiał go z redaktorem Billem Thompsonem, który namówił go do subtelniejszego zakończenia.

Główne tematy powieści to odrzucenie, przemoc rówieśnicza, dorastanie i cena odstawania od społecznych norm. Scena pod prysznicem napędza całą fabułę. John Kerrigan i Victoria Madden zwracają uwagę na powracające skojarzenia Carrie ze świniami, zwierzętami uznawanymi za odrażające. Kerrigan widzi w książce przykład tragedii zemsty, Ray B. Browne nazywa ją fantazją o zemście, a Linda J. Holland-Toll czyta ją jako komentarz społeczny: społeczeństwo samo tworzy potwora, którego nie umie kontrolować. Epistolarna budowa, złożona z dokumentów i relacji, bywa odczytywana jako znak, że żaden pojedynczy punkt widzenia, także naukowy, nie wyjaśnia, kim była Carrie.

Twarda oprawa sprzedawała się skromnie: źródła podają od 13 do 17 tysięcy egzemplarzy. Wydanie kieszonkowe rozeszło się w milionie egzemplarzy w pierwszym roku, a po premierze filmu z 1976 roku sprzedaż sięgnęła czterech milionów. W grudniu 1976 roku książka trafiła na listę bestsellerów „New York Timesa”, utrzymała się na niej 14 tygodni i doszła do trzeciego miejsca. Harold C. Schonberg, piszący jako Newgate Callendar, zauważył w „New York Timesie”, że debiutant pisze tak pewnie jak doświadczeni autorzy. „Kirkus Reviews” chwalił sprawność debiutu, a „Booklist” zastrzegał, że lektura wymaga od czytelnika dużej wyrozumiałości. Harold Bloom uznał postacie i styl za przeciętne, ale docenił siłę obrazów.