The Langoliers

„The Langoliers” to miniserial grozy o dziesięciu pasażerach samolotu, którzy stają się świadkami tajemnicy czasu. Tom Holland napisał scenariusz i wyreżyserował całość, a producentami byli Mitchell Galin i David R. Kappes z wytwórni Laurel Entertainment. Serial wyemitowała stacja ABC 14 i 15 maja 1995 roku w dwóch odcinkach po półtorej godziny. W Polsce pokazywano go także pod tytułem „Pożeracze czasu”.

Podczas nocnego lotu z Los Angeles do Bostonu część pasażerów budzi się i stwierdza, że pozostali zniknęli, zostawiając po sobie rzeczy osobiste. Zostali pilot Brian Engle, który leciał jako pasażer, brytyjski zabójca Nick Hopewell, nauczycielka Laurel Stevenson, robotnik Don Gaffney, skrzypek Albert Kaussner, nastolatka Bethany Simms, autor kryminałów Bob Jenkins, niewidoma dziewczynka Dinah Bellman, biznesmen Rudy Warwick i makler Craig Toomy.

Brian zajmuje miejsce za sterami. Nie udaje mu się nawiązać kontaktu z kontrolą lotów ani z innymi samolotami, więc kieruje maszynę do Bangor w stanie Maine. Na miejscu grupa zastaje lotnisko bez ludzi i bez prądu. Wkrótce okazuje się, że wszystko wokół jest jakby martwe: zapałki nie chcą się palić, dźwięki nie mają echa, a jedzenie jest pozbawione smaku. Dinah słyszy w oddali dziwny trzask, a Bob snuje teorie o tym, co się stało.

W rolach głównych wystąpili Patricia Wettig, Dean Stockwell, David Morse, Mark Lindsay Chapman, Frankie Faison, Kate Maberly i Bronson Pinchot. Muzykę napisał Vladimir Horunzhy.

Skąd wzięli się „Pożeracze czasu”?

Pierwowzorem jest „The Langoliers”, utwór ze zbioru „Four Past Midnight” z 1990 roku. Oficjalny katalog Kinga podaje datę 24 września 1990 roku dla tekstu, czyli kilka lat przed ekranizacją. Nie jest to zatem scenariusz napisany specjalnie dla telewizji.

Autor wiązał początek pomysłu z uporczywie powracającym obrazem kobiety, która przyciska dłoń do pęknięcia w ścianie samolotu pasażerskiego. Dopiero później skojarzył tę postać z duchem i rozpoczął pisanie. Ta geneza pokazuje, że rozbudowana zagadka czasu wyrosła z pojedynczej, niepokojącej sytuacji, a nie z gotowego zestawu reguł podróżowania między epokami.

King w scenie z Craigiem Toomym

Stephen King występuje jako przewodniczący zarządu w wyobrażonej przez Craiga scenie zebrania. To krótki występ aktorski, a nie rola narratora tłumaczącego tajemnicę lotu. Rozpoznanie pisarza dodaje tej scenie drugie znaczenie dla widza znającego jego inne ekranizacje.

Podczas oglądania warto śledzić, jak zwyczajne przedmioty na lotnisku przestają działać w oczekiwany sposób. Opowieść buduje zagrożenie przez brak ludzi, smaków i znajomych odgłosów. Zanim bohaterowie zrozumieją naturę niebezpieczeństwa, muszą nauczyć się odczytywać te drobne odstępstwa od codzienności.