Martwa strefa

„Martwa strefa” (The Dead Zone), nazywana w polskim haśle także „Strefą śmierci”, to film według powieści Kinga z 1979 roku. Reżyserował David Cronenberg, scenariusz napisał Jeffrey Boam, a w roli Johnny’ego Smitha wystąpił Christopher Walken. Sarah gra Brooke Adams, szeryfa Tom Skerritt, a polityka Greg Stillson – Martin Sheen. W pozostałych rolach wystąpili m.in. Herbert Lom, Anthony Zerbe i Colleen Dewhurst.

Johnny Smith, nauczyciel z Maine, po wizycie na wesołym miasteczku odczuwa ból głowy i odmawia spędzenia nocy z dziewczyną, Sarah. W drodze do domu, w czasie burzy, ma wypadek samochodowy i zapada w śpiączkę. Budzi się pod opieką neurologa, doktora Sama Weizaka, i dowiaduje się, że minęło pięć lat. Sarah jest teraz zamężną matką.

Johnny odkrywa, że po dotknięciu człowieka widzi fragmenty jego przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Gdy chwyta za rękę pielęgniarkę, widzi, jak jej córka uwięziona jest w ogniu. Widzi też, że matka doktora Weizaka, uznawana za zmarłą podczas II wojny światowej, żyje. Wieść o jego darze szybko się rozchodzi, a ludzie oczekują od niego rozwiązania własnych kłopotów.

Po rehabilitacji Johnny kuleje i chodzi o lasce, a używanie daru z czasem go fizycznie osłabia. Szeryf Bannerman z pobliskiego Castle Rock prosi go o pomoc w sprawie serii zabójstw. Później ambitny polityk Greg Stillson, którego dłoń Johnny ściska, wywołuje u niego wizję, po której bohater musi zdecydować, czy podjąć drastyczne działanie, by zmienić przyszłość.

Tytuł oznacza w filmie tę część wizji, której Johnny nie widzi, czyli wynik, który nie został jeszcze przesądzony. Zdjęcia zrobił Mark Irwin, a muzykę skomponował Michael Kamen. Produkcją zajmowali się Debra Hill i Dino De Laurentiis.

Jak powstał niepokojący obraz „Martwej strefy”

Operator Mark Irwin w rozmowie z American Society of Cinematographers wspominał, że Cronenberg wskazał mu malarstwo Normana Rockwella jako punkt odniesienia. Chodziło o rozpoznawalną, codzienną Amerykę, w której niesamowitość może pojawić się również za dnia. Irwin opisywał przyjęty styl jako oszczędny. Według jego relacji reżyser pozwalał, aby ustawienie i ruch aktorów na planie podpowiadały pozycję kamery, zamiast z góry narzucać scenie rozrysowany układ ujęć.

Reakcje Walkena i nagłe pojawienie się szeryfa

Irwin zdradził też sposób uzyskiwania gwałtownej reakcji Johnny’ego na dotyk. Walken chciał reagować na rzeczywisty bodziec zewnętrzny. Ekipa wykorzystywała więc huk ślepego naboju przy kamerze; operator wspominał o ochronie słuchu i oczu obecnych na planie. To relacja o historycznej praktyce podczas zdjęć, a nie efekt dopisany później do ścieżki dźwiękowej.

Inny szczegół dotyczy sceny w domu zastępcy szeryfa. Irwin zaproponował, by Bannerman nagle pojawił się na pierwszym planie. Według operatora nakręcono jedno ujęcie z Walkenem i Tomem Skerrittem i właśnie ono trafiło do filmu. Całą rozmowę o tej współpracy udostępnia American Society of Cinematographers.